07-11-2008, 15:24
Herşey sanki bir şiirin başlangıç mısrası gibi güzeldi...
Masum bir güzellik karşısında verilen bir çaba,
Heba olup uçup gitmişti...
Belki onun adına yapılmış çabaların en büyüğüydü bu,
Ama güzel kız bunu farketmezlikten gelmişti...
Genç sadece kendi hayal dünyasında yaşadığı,
Bir masaldan ibaretmiş...
Ama arkadaşları duymuştu,
Ve duyarsız kalmamıştılar onun sevgisinin büyüklüğü karşısında...
Güzel kız duymuştu ama geç mi geçti artık...
Onunda dudaklarından dökülen sözlerden genç için en acı olanı,
"Keşke ben senin için birşey yapabilseydim" olmuş...
Kız okulunu bitirmiş, amacına ulaşmış...
Genç aklından söyle geçmişe gitmiş,
Bakmış ki elinde hiçbir şey yok...
Aşkların yalan olduğu, yalandan ibaret olduğunu,
Kendine ders çıkartmış iş işten geçtikten sonra tabi...
Ve ilahi aşkın gerçek aşk olduğunu yinelemiş durmuş...
Ve son şiirini yazmış mektubuna...
***
Mektup sonuna söyle başlıyor...
Elindeki gül solmuştu,
Sanki şairi anlarmışcasına...
Gözleri bakakalmıştı.
Yaşarmıştı gözleri ve akmaya başlamıştı...
Sadece yanaklarından kaybolduğunu hissetmişti gözyaşlarının.
Umudu ve çaresizliği gelmişti aklına...
Geceler boyu uyuyamamıştı zaten...
Zamanla unutulan şeyler,
Geriye bakmaya kalkıldığında ona acıdan başka birşey vermicekti...
Ve "Kimse için kendini üzmeye değmez." denmişti...
Şiir bitmişti...
Şairde...
Ümit
Mutlu ol
Masum bir güzellik karşısında verilen bir çaba,
Heba olup uçup gitmişti...
Belki onun adına yapılmış çabaların en büyüğüydü bu,
Ama güzel kız bunu farketmezlikten gelmişti...
Genç sadece kendi hayal dünyasında yaşadığı,
Bir masaldan ibaretmiş...
Ama arkadaşları duymuştu,
Ve duyarsız kalmamıştılar onun sevgisinin büyüklüğü karşısında...
Güzel kız duymuştu ama geç mi geçti artık...
Onunda dudaklarından dökülen sözlerden genç için en acı olanı,
"Keşke ben senin için birşey yapabilseydim" olmuş...
Kız okulunu bitirmiş, amacına ulaşmış...
Genç aklından söyle geçmişe gitmiş,
Bakmış ki elinde hiçbir şey yok...
Aşkların yalan olduğu, yalandan ibaret olduğunu,
Kendine ders çıkartmış iş işten geçtikten sonra tabi...
Ve ilahi aşkın gerçek aşk olduğunu yinelemiş durmuş...
Ve son şiirini yazmış mektubuna...
***
Mektup sonuna söyle başlıyor...
Elindeki gül solmuştu,
Sanki şairi anlarmışcasına...
Gözleri bakakalmıştı.
Yaşarmıştı gözleri ve akmaya başlamıştı...
Sadece yanaklarından kaybolduğunu hissetmişti gözyaşlarının.
Umudu ve çaresizliği gelmişti aklına...
Geceler boyu uyuyamamıştı zaten...
Zamanla unutulan şeyler,
Geriye bakmaya kalkıldığında ona acıdan başka birşey vermicekti...
Ve "Kimse için kendini üzmeye değmez." denmişti...
Şiir bitmişti...
Şairde...
Ümit
Mutlu ol