Hanne’nin adağına,
Meryem’e selam olsun…
Ki o adanmışların örneğiydi,
Ki o adananların en güzeliydi.
Meryem annesinin en değerlisiydi,
dünya üzerindeki yegane varlığı…
bir ananın en zor adayacağı kopmaz bağıydı evladı.
İman, teslimiyet böyle bir şeydi…
adayacaksan en değerlini, canını, can parçasını vermek.
Günümüzün Meryem’lerine selam olsun…
Ki onlar dünyevi heva ve heveslerine ram olmadılar.
Ki onlar canlarını, Allah yolunda seve seve adadılar.
“Kimi adağını ulaştırdı yerine,Kimi sabır ve sebatla sırasını beklemekte.”
Günümüz İsmail’lerine selam olsun,
Ki onlar teslimiyette İsmailce sebat ettiler,
Allah’a, babaya ve bıçağa boyun eğdiler,
Bıçak körelmesede davalarından dönmediler,
Bir an olsun imanlarına gölge düşürmediler,
Kalplerini ve zihinlerini korkuyla perçinlemediler…
Ey adayıp, adaklarına paha biçenler,
Ve ey adaklarını en değersizinden seçenler!
Adarken aldananlar,
Aldanırken aldatanlar,
Aldattığını düşünüp avunanlar,
Hesabını tek dünyalı zihniyette tutanlar,
Gözleri doymayanlar,
İnfak ederken parmak uçlarıyla tutanlar…
Siz ey gaflet penceresini pembe perdelerle donatanlar,
Kardeşinin cihadını konforlu koltuğunda seyrederken uyuyanlar,
Kavgasını kaygısı edinmeyen,
Kaygısı dünyasına meyleden,
Davasını beşeri aşkına kurban edenler…
Bakında utanın Böyle bir İman,Teslimiyetten..
Yusuf’ça tavırlarıyla
Züleyha’ya sırt dönüp
Nefsini kurban eden
Yakup değil miydi?
Sabrı cemil dileyip
Kadere boyun eğen
Adamak,
İbrahim’ce yatırıp ta yüz üstü
En değerli ,en sevgilini
Hiç elin titremeden
Kurban etmekse eğer
Adanmak,
İsmail’i tevekkülle
Boyun bükmekmiş meğer